Jutro...

... są Taty imieniny... Kupiłam Mu tulipany, zrobiłam piękne ciasteczka... Tylko nie wiem czy Tato doczeka tego dnia...

Nadzieja...

Nie wiem, czy na początku ktoś nam zupełnie odebrał nadzieję, czy wręcz przeciwnie - ktoś nam Nadzieję dał. Nadzieję, że Tato stanie na nogi...
O tym jak okrutne są systemy polskiej służby zdrowia nie chce mi się pisać za wiele. Tylko powstaje pytanie: jak można kazać rodzinie szukać hospicjum dla chorego, ale gdy znajomości okażą się wystarczająco rozległe i na wysokim stopniu, to okazuje się, że szansa na ratunek jest???
W sumie mało istotne. Teraz żyję NADZIEJĄ. Nadzieją, że Tato jeszcze wiele mi powie, wiele pokaże, a dzieci będą miały szanse nacieszyć się Dziadkiem.

Spieszmy się...

"Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą". Kto nie zna tego fragmentu wiersza ks. Twardowskiego? Zna go chyba każdy... Niestety dane jest mi odczuć sens tych słów bardzo dobrze. Spieszę się teraz mocno, ale już chyba za późno. Mój Tato odchodzi na zawsze...

Spieszmy się

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą


ks. Jan Twardowski

---

Radość całkiem niegłośna...

CICHA RADOŚĆ

mam taką bardzo cicha radość
która mi milczy na dobranoc
i całym sercem słucha
co się do niej milczy
nim zasnę
budzi ciszę

ta radość czerpie siły ze zmęczenia
z tego co nie do uwierzenia czerpie wiarę

czasem się ze mną smuci
by mnie smutkiem pocieszyć
innym razem ukradkiem
płacze mi z radości

jest beznadziejnie ufna
jest pełnią w pustych dłoniach
tak bezrozumnie mądra
tak mądrze pomylona

milczy mi z takim przejęciem
gdy się wyłoni z ukrycia
z wszystkich radości
tę najwięcej cenię

cichą radość życia




ks.Mariusz Bernyś

Czasami.....

...czasami nie jest łatwo o chwilę relaksu. Często wręcz dość trudno wygospodarować ten czas dla siebie. Rano gonitwa przed szkołą, przedszkolem, wieczorem brak siły zupełny. Ale się staram jak mogę. Ostatnio korzystając z tego, że dziatwa poszła do szkoły i przedszkola, a Arturro zasnął postanowiłam zająć się sobą. Na pierwszy ogień pyszniutka kawa i ciasteczka czekoladowo-miętowe. Rewelacja. Poranne słońce czarna kawusia i czarne ciasteczka. Mhm... Cud miód.

A więc piłam sobie kawunię - pyszna z prawdziwą pianką espresso. Czarna i gorzka jak lubię. Kiedyś dawno temu, czyli w zamierzchłych czasach pijałam kawę "plujkę" posłodzoną. Nie pamiętam czy dodawałam mleko, raczej nie dodawałam. W każdym razie było to jakieś 20 lat temu. Odwiedził mnie kolega, zaserwowałam kawę i zapytałam: "Słodzisz?"Odpowiedzi nie dostałam wprost. Odpowiedział mi: kawa jest czarna po to, żeby była czarna i gorzka żeby była gorzka. A później mnie namówił, żeby spróbowała pić niesłodzoną. Podszedł mnie sprytem i inteligencją. Wziął pod włos jak mawiają. No i spróbowałam. Na początku miałam opory, smakowała dziwnie a z czasem zauroczył mnie ten smak. Gorzkawy. Cierpki. Pyszności. Podczas naszych spotkań nigdy nie piłam słodzonej. A później zupełnie wsiąkłam - i tak jest do dzisiaj. Piję gorzką. Chociaż zdarzają się takie chwile, gdy podczas nocnej podróży samochodem podkradam od mojego małża kilka łyków "ulepka". Ulepek to biała kawa z czterema lub pięcioma łyżeczkami cukru. Sama bym takiej całej nie wypiła, ale podkraść kilka łyków w czasie podróży lubię.
Wracając do wspomnianego poranka - wcinałam ciasteczka, którymi starałam się delektowac jak najdłużej i przyznam szczerze cieżko mi to wychodziło, bo pyszne były okrutnie a miałam juz tylko dwa ostatnie.


Niestety zniknęły podobnie jak kawusia :-(. Młody spał, więc postanowiłam dalej zadbać o siebie. Załapałam się na pielęgnacyjną kąpiel, uskuteczniłam jakieś zabiegi. Wyczłapałam z wanny. Cała szczęśliwa nałożyłam maseczkę na twarz i szyję. Maseczka z tych "na młodość". I kiedy kończyłam aplikację, błoga ciszę rozwerwał dźwięk domofonu. Dzwoni okrutnie głośno. Biegłam ile sił w nogach na dół, ale młody się obudził przy pierwszym dźwięku:(. Drzwi otworzyłam z pięknistą maseczką na twarzy. Listonosz przyniósł paczkę. O przepraszam, nie listonosz. To był doręczyciel paczek. Jakoś woleliśmy nie patrzeć sobie w oczy ;-) W każdym razie tak skończył się mój czas relaksu tego dnia. Na kolejną "dawkę" jeszcze się nie doczekałam. Jednak wierzę, że już wkrótce..